Ζει ο Θεος !

Ζει ο Θεος !

Δευτέρα, Ιανουαρίου 16, 2017

Υπάρχει Ζωὴ μετὰ τὴ Γέννηση...




Στν κοιλι τς γκύου δύο μβρυα συνομιλον. Τ να εναι σκεπτικιστής, τ λλο, γεμάτο μπιστοσύνη κα πίστη.

Τ γεμάτο μφιβολίες μβρυο ρωτάει: «Κα πιστεύεις πραγματικ σ μι ζω μετ τ γέννηση;»

Τ μβρυο πο πιστεύει, παντ: «σφαλς, ναί. Γι μένα εναι πόλυτα βέβαιο τι πάρχει ζω μετ τ γέννησή μου. ζω δ, εναι μόνο γι ν μς μεγαλώνει, στε ν μπορομε ν προετοιμάζουμε τος αυτούς μας γι τ ζω μετ τ γέννησή μας, τσι στε ν εμαστε ρκετ δυνατ γι ,τι μς περιμένει μετά.»



μικρς σκεπτικιστς χει κνευριστε: «Ατ εναι ρκετ νόητο. Δν πάρχει ζω μετ τ γέννηση. Πς θ μοιαζε μι τέτοια ζωή, οτως λλως;»

μικρς πιστς μως, ποστηρίζει: «Δ γνωρίζω. λλ σίγουρα θ χει πολ περισσότερο φς π δ. Κα σως ν στεκόμαστε στ πόδια μας κα ν τρμε μ τ στόμα μας!»

Τ γεμάτο μφιβολίες μβρυο ξεσπάει: «να μάτσο νοησίες! Δν πάρχει τέτοιο πράγμα πως τ περπάτημα. Κα φαγητ μ τ στόμα εναι πραγματικ μι ντελς γελοία δέα – χουμε τν μφάλιο λρο, πο μς τροφοδοτε ρκετ καλά, δη! Ατ π μόνο του μς δείχνει τι ζω μετ τ γέννηση εναι δύνατη: μφάλιος λρος εναι πολ κοντός!»

μικρς πιστς παραμένει κλόνητος: «Εναι ντως δυνατή. πλ μπορε ν εναι λίγο διαφορετικ π ,τι εμαστε δ

μικρς σκεπτικιστς σιγ-σιγ χάνει τν πομον του μπροστ σ τόση χαζομάρα: «Κανείς, κα ννο ποτ κανείς, δν ρθε πίσω μετ τ γέννηση! Ρίξε μι ματι σ ατό: γέννηση εναι πλ τ Τέλος τς Ζως. Τελεία κα παύλα. Κα κάτι κόμα γι σένα κα τ τρελ νειρά σου: ζω εναι μι μεγάλη σκοτούρα μέσα στ σκοτάδι, ατ εναι!»

μικρς πιστς δν τ φήνει τσι: «Τ παραδέχομαι τι δν γνωρίζω πς κριβς εναι ζω μετ τ γέννηση… λλ σ κάθε περίπτωση μες θ δομε τελικ τ μητέρα μας κα ατ θ μς φροντίσει.»

σκεπτικιστς γούρλωσε τ μάτια του: «Μητέρα! Πιστεύεις στ μητέρα; Εναι γελοο! Μ συγχωρες, λλά… πο εναι ατή, θ θελα ν σ ρωτήσω;»

μικρς πιστς κάνει μι χειρονομία μ τ χέρι: «Ατ εναι δ! Παντο γύρω μας. Ζομε μέσα σ' ατήν, καθς κα μέσω ατς. Χωρς ατν μες δν θ ταν δυνατν ν πάρχουμε!»

μικρς σκεπτικιστς δν εναι δυνατν τώρα ν συγκρατηθε: «Ατ φτάνει πραγματικ τ ποκορύφωμα τς νοησίας. Κα γι κανένα λόγο δν μπορ ν δ πουθεν τ μητέρα σου. Οτε να κομμάτι της – εναι ρκετ προφανς – διότι πλν-πάρχει!»

Τ μικρό, πο πιστεύει, κουνάει τ κεφάλι του κα κλείνει τ μάτια: «Μερικς φορές, ταν εμαστε πολ συχα, τν κούω ν τραγουδ. ν χαϊδεύει τν κόσμο μας. Νιώθω κα χω τν ασθηση κα πιστεύω σταθερά, τι γέννηση εναι να μεγάλο νέο ξεκίνημα!»

Αξίζει τον κόπο, να κάνουμε λίγη ησυχία, να «ακούσουμε» και εμείς τον Κύριο και Θεό μας, πολύ φασαρία έχει ήδη ο κόσμος μας...

Άσωτος Υιός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου