Ζει ο Θεος !

Ζει ο Θεος !

Πέμπτη, Μαΐου 05, 2016

Εμπειρίες θέας του Ακτίστου Φωτός

Posted by
Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης: «Μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία μπορούμε να δούμε αυτό το Φως» 
~ Πολλοὶ μοναχοὶ διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἔπαθαν τὴν θέωσιν καὶ ἀξιώθηκαν τῆς θέας τοῦ Ἀκτίστου Φωτός. Ὀλίγοι ὅμως ὡμίλησαν γι᾿ αὐτήν.

 
Ὁ ἅγιος Σuμεών ὁ Νέος Θεολόγος ἐδέχετο συχνὰ τὴν ἐπίσκεψι τοῦ Ἀκτίστου Φωτὸς καὶ μάλιστα κατὰ τὴν τέλεσι τῆς θείας Λειτουργίας, τὴν ὁποία καθημερινῶς ἐτελοῦσε: «Διατὶ εἰς αὐτὸν δὲν ἔστειλεν ὁ Θεὸς Ἀγγέλους καὶ Χερουβεὶμ διὰ νὰ τὸν φυλάττωσιν, οἵτινες εἶναι «πνεύματα λειτουργικὰ εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν», ὡς λέγει ὁ μακάριος Παῦλος, ἀλλ᾿ αὐτὸ ἀμέσως τὸ ἴδιον ζωαρχικὸν καὶ πανάγιον Πνεῦμα ὁ φύσει Θεὸς καὶ Δεσπότης ὅλωνὁμοῦ τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων ἔσκεπεν αὐτὸν καὶ ἐφύλαττε διὰ τῆς φωτοφόρου Χάριτός Του καὶ πάντοτε μέν, ἐξαιρέτως δὲ καὶ μάλιστα ὅταν ὁ ἅγιος εὑρισκόμενος ὡς Ἱερεὺς μέσα εἰς τὸ ἄδυτον βῆμα ἐλειτούργει Θεῶ τὴν μυστικὴν καὶἀναίμακτον ἱερουργίαν· ἡ γὰρ φωτεινὴ νεφέλη ἐκείνη, ὅπου τότε τὸν ἐσκέπαζε καὶ ὄλον αὐτὸν ἀπὸ κάθε μέρος περιελάμβανε, καθὼς ἀναφέρει ὁ βίος του, ἡ παντοδύναμος καὶ φωτοπάροχος χάρις τοῦ παναγίου καὶ ζωοποιοῦ Πνεύματος ἦτον. Ὅθεν καὶ ἀπὸ αὐτὴν τοσούτον ὁ Ἅγιος ἐλαμπρύνετο καὶ ψυχῇ καὶ σώματι, καὶ νοῒ καὶ καρδίᾳ, ὥστε ὅπου τὸ θεῖον καὶ ἱερόν του πρόσωπον ἠκτινοβόλει καὶ ἤστραπτεν, ὡσὰν ἄλλος δεύτερος ἥλιος. Διο κανεὶς δὲν ἠδύνατο νὰ βλέπῃ αὐτὸ ἀκλινῶς, καθὼς δὲν δύναται νὰ βλέπῃ οὔτε τὸν ἥλιον. Ὢ δόξαι! Ὢ μεγαλεῖα! Ω ὑπερφυὴ καὶ οὐράνια χαρίσματα τοῦ ἱεροῦ Συμεῶνος, τὰ ὁποῖα βυθίζουσι κάθε νοῦν καὶ κάμνουσιν ἄλαλον κάθε γλῶσσαν!»
Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐκ τῆς προσωπικῆς του πείρας ὁμιλεῖ περὶ τοῦ Ἀκτίστου Φωτός, χωρὶς ὅμως νὰ ἀποκαλύψῃ ὅτι αὐτὸς ὑπῆρξε θεόπτης: «Βλέπει βεβαίως ὡς φῶς ἐκεῖνο τὸ ἀγαπητότατο πρᾶγμα ποὺ ἁρπάζει τὸν νοῦ, τὸν κάνει νὰ ἐξίσταται ἀπὸ ὅλα καὶ τὸν στρέφει ὁλόκληρο μόνο σ᾿ αὐτό, εἶναι ἀποκαλυπτικὸ ἀλλ᾿ ὄχι αἰσθητῶν σωμάτων, τὸ βλέπει νὰ μὴ τελειώνῃ οὔτε πρὸς τὰ κάτω οὔτε πρὸς τὰ ἄνω οὔτε πρὸς τὰ πλάγια, καὶ δὲν διακρίνει κάποιο τέλος τοῦ φωτὸς ποὺ βλέπει καὶ τὸν περιλάμπει, ἀλλὰ σὰν νὰ ἦταν ἥλιος ποὺ εἶναι ἀπειροπλάσια λαμπρότερος καὶ μεγαλύτερος τοῦ σύμπαντος· στὸ μέσον δὲ εὑρίσκεται αὐτός, ὄντας ὁλόκληρος ὀφθαλμός· κάτι τέτοιο εἶναι ἐκεῖνο (ἡ ἔκστασις )».
Εἶναι χαρακτηριστικὸ πῶς ἕνας σύγχρονος ὅσιος Γέροντας, ὁ π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ, διατυπώνει τὴν ἐμπειρία τουἐκ τῆς θέας τοῦ Ἀκτίστου Φωτός: «Ἡ ἐνέργεια τοῦ Φωτός, περὶ τοῦ ὁποίου γράφω, ἐπὶ τοῦ πνεύματος τοῦ ἀνθρώπου μαρτυρεῖ περὶ τῆς Θεότητος Αὐτοῦ: Εἶναι ἄκτιστον, ἀνονόμαστον, ἀκράτητον. εἶναι μυστηριῶδες, ἄϋλον, ἀπαραβίαστον. Ἀπορῶ. Πῶς νὰ σκεφθῶ ἢ νὰ ὁμιλήσω περὶ αὐτοῦ;
»Τὸ Φῶς τοῦτο εἶναι ὡς πρὸς τὴν φύσι αὐτοῦ ὑπερκόσμιον. Ἡ κάθοδος αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς δὲν εἶναι ἄλλο τί, εἰ μὴ ἡ φανέρωσις τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν ἄνθρωπον: ἀποκάλυψις οὐρανίων μυστηρίων. Κατὰ τὴν Μεταμόρφωσιν ἐπὶ τοῦ Θαβὼρ διὰ τῆς δωρεᾶς τοῦ Φωτὸς τούτου ἑδραιώθη ἡ Θεογνωσία. Ἀπὸ τῆς στιγμῆς τῆς ἐλλάμψεως τῶν Ἀποστόλων ὑπὸ τοῦ Φωτὸς τούτου ἐπὶ τοῦ Θαβώρ, τὸ Φῶς εἰσῆλθεν εἰς τὴν Ἱστορίαν τοῦ κόσμου καὶ ἐγένετο «ἀναφαίρετος κληρονομία» διὰ τὰς ἐπερχομένας γενεὰς τῶν πιστευόντων εἰς τὸν Χριστόν-Θεόν. Ἄνευ τοῦ Φωτὸς τούτου ἡ γῆ θὰ παρέμενεν ἔξω τῆς ἀληθοῦς Θεογνωσίας. Βάσει τῆς προσωπικῆς μου πείρας, ἐπέτρεψα εἰς ἑαυτὸν νὰ ὀνομάσῃ τὸ Φῶς τοῦτο Φῶς ἀναστάσεως.
Διὰ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Φωτὸς τούτου τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου εἰσάγεται εἰς τὴν σφαῖραν ὅπου δὲν ὑπάρχει θάνατος. Ἄνευ τῆς ἐλλάμψεως τοῦ Φωτὸς τούτου δὲν κατανοεῖται ὀρθῶς τὸ μυστήριον τῶν ὁδῶν τῆς σωτηρίας. ὁ κόσμος, οἱ ἄνθρωποι, θὰπαρέμενον ἐν τῷ σκότει τῆς ἀγνοίας. Ἡ ἀφηρημένη θεολογικὴ μόρφωσις, ἔτι καὶ ἡ πλέον ἐκλελεπτυσμένη, δὲν σῴζει, διότι παρέχει διανοητικὴν μόνον γνῶσιν καὶ δὲν ἀνάγει ὄντως εἰς τὸν χῶρον τοῦ θείου Εἶναι.
»Ἐνίοτε δυνάμεθα νὰ παρουσιάσωμεν τὸ Φῶς τοῦτο πρὸς νεφέλην καλύπτουσαν τὴν κορυφὴν ὄρους, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἱστάμεθα: Ἡ νεφέλη καθ᾿ ἐαυτὴν εἶναι ἔμπλεος Φωτός, ἀλλ᾿ ἡμεῖς οὐδὲν βλέπομεν, εἰ μὴ μόνον αὐτήν. Ἅπας ὁ λοιπὸς κόσμος δὲνὀρᾶται. Κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον τὸ Θεῖον Φῶς, ἀποκαλύπτον ἡμῖν νέαν μορφὴν πνευματικοῦ εἶναι, ἀποκρύπτει ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν τὴν θέαν τοῦ ὑλικοῦ κόσμου. Τὸ Φῶς τοῦτο εἶναι ὁμοιόμορφον, ἀκέραιον, πλῆρες βαθείας εἰρήνης. Ἐν αὐτῷ ἡ ψυχὴθεωρεῖ τὴν Ἀγάπην καὶ τὴν Ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Ὅταν τοῦτο ἐκχέηται ἀφθόνως ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον, παύει οὖτος νὰ ἀντιλαμβάνηται τὴν ὑλικότητα τοῦ περιβάλλοντος αὐτὸν χώρου, ἔτι δὲ καὶ τὴν τοῦ σώματος αὐτοῦ. Ἐπὶ πλέον βλέπει ἑαυτὸν ὡς φῶς. ΤὸΦῶς τοῦτο ἔρχεται ἱλαρῶς, τρυφερῶς, οὕτως ὥστε νὰ μὴ παρατηρῶμεν πῶς τοῦτο περιέβαλεν ἡμᾶς. Οὐχὶ αἴφνης, ἀλλ᾿ ἠρέμα ὁ κόσμος συνήθως «λησμονεῖται». Τὸ φαινόμενον τοῦτο ὁμοιάζει πρὸς ἤρεμον ἐπέλευσιν ὕπνου εἰς φυσιολογικῶς ὑγιᾷ ἄνθρωπον· ὅμως, βεβαίως, δὲν πρόκειται περὶ ὕπνου, ἀλλὰ περὶ πληρώματος ζωῆς».
Μοναχισμός και Θέα του Ακτίστου Φωτός
του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Γεωργίου Καψάνη Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους
Πηγή: http://alopsis.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου